Լիլի Մարտոյան. Համահարթեցում

«Մի ցռան կովը նախրի անունը հանեց»:

Ինչու՞ հիշեցի այս ասացվածքը: Հիշեցի, որովհետև շատ հիմնավոր կասկածներ ունեմ, որ հանրության շրջանում արդեն ձևավորվել, իսկ առաջիկա անխուսափելի զարգացումներից հետո արմատավորվելու է այն համոզմունքը, թե բոլոր լրագրողները պոտենցիալ կարիերիստներ են, մասնագիտական գործունեությունը հարամ փող կորզելուն ծառայեցնողներ, իսկ բացառիկ հաջողակները՝ նաև ազգ ու երկիր ուրանալու պատրաստ դավաճաններ:

Հեղինակի նյութեր

• Երբ ուղեղը հիվանդանում է, տրամաբանությունը արձակուրդ է գնում
• Քաղաքացիակա՞ն, թե՞ «Քանդարարական պայմանագիր»
• Ձեռքը ձեռք է լվանում, երկու ձեռքը՝ «խաղաղություն»
• «Նավթահանքերի գեներալները»
• Մուկը, Կարասն ու Մայր մեղուն
• Ֆեյսբուքյան առօրյա. 14 տարի առաջ և հիմա
• ժամացույցը միացված է. դարակազմիկ պարտիա է խաղարկվելու
• ՀՀԿ-ն լքում է ընտրասպարեզը
• Ժողվարչապետից՝ «քլունգի մատերիալ»
• Քյանդրբազություն՝ երկու լարի վրա
• Անքննելի են ծրագրերը Կրեմլի
• «ՈՒրախներն ու հնարամիտները»՝ ընդդեմ «գիտակների»
• Պատասխան քայլի իրավունքը «սպիտակներինն» է
• Երեսփոխանաց ընտրություն
• Ավանակին նժույգից տարբերել, փաստորեն, չսովորեցինք
• Թափառախումբը գնում է ղռեր
• «Գաղափարը՝ մեզնից, յուղ վառելը՝ ձեզնից»
• Ռաբիսը՝ քաղաքական կատեգորիա
• Լեթարգիական թմբիր՝ արթնացումի վիրահատական ելքով
• Ոնց էլ շպրտես՝ կատվի նման թաթերին է կանգնում

Մեկնաբանություններ